en welkom op mijn Website.
Soms lopen de zaken in het leven anders dan gedacht, gepland en niet in de laatste plaats gedroomd. Zo stond ik (Edwin van Densen) half maart 2003 aan de rand van het spreekwoordelijke ravijn en ik heb toen zogezegd een grote stap voorwaarts gezet. Nadat mijn werkwagen piepend en krakend tot stilstand was gekomen, spatte een maand later de door mij gekoesterde huisje-boompje-beestje zeepbel uiteen. Beroofd van mijn toekomstdromen was het enige dat restte de totale confrontatie met de rokende puinhopen van mijzelf. 's Ochtends opstaan was van geen enkel nut meer en ik was gewoon bang voor de vraag 'Hoe gaat het met je?' Ergens heel diep vanuit de krochten van mijn ziel kwam toen de alles overheersende instinctieve drang vanuit mijn woonplaats naar Santiago de Compostela te gaan fietsen.
Nu de deining na een op zijn zachts gezegd roerige periode verdwenen is, voel ik een zekere behoefte de ‘wapenfeiten’ van mijn bestaan tot dusverre, eens met anderen te delen. Een website lijkt mij hiervoor het medium bij uitstek om daar handen en voeten aan te geven. Tevens heb ik het gevoel dat ik met deze website iets afrond … een cirkel gesloten wordt. Het vooruitzicht jezelf terug te worstelen naar de positie waarin je bent afgebrand is een hele slechte motivator. In het reïntegratietraject volgend op mijn burnout heb ik mijzelf verdiept in het bouwen van websites. Dit om mijzelf te trainen weer langer dan een half uur geconcentreerd met iets bezig te kunnen zijn. Met gewoon werk lukte dit namelijk niet. Na ruim drie jaar schaven, kneden en experimenteren met een andere manier van ageren dan voorheen, heb ik sinds de zomer van 2006 het gevoel dat ik het stadium 'onbewust bekwaam' heb bereikt. Ik handel weer vanuit mijn natuur zonder dat ik daar bewust over na hoef te denken. Met het in de lucht brengen van deze site verzilver ik de inspanning die het mij gekost heeft om dat punt te bereiken.
Ik hoop in eerste instantie dat mensen de diverse items boeiend genoeg vinden om ze te bekijken. Voor mij persoonlijk is mijn tocht naar Santiago de Compostela de meest bepalende stap in mijn leven tot dusverre geweest. De reis en de daaropvolgende periode hebben mij gevormd tot wat het nu is. Ik moet regelmatig denken aan de uitslag van een onderzoek dat ik ooit via de radio heb vernomen. Een groep ouderen (van ik meen 80 plus) die hun leven geleefd hebben is de vraag voorgelegd wat zij - indien ze de kans kregen - een volgende keer anders zouden doen. Het bleek dat deze mensen het meeste spijt hebben van de dingen die ze nooit hebben gedaan maar wel hadden kunnen doen, qua middelen, contacten etcetera. Deze wijsheid, volgend uit zovele jaren levenservaring, heeft mij doen besluiten naar Santiago af te reizen. Het was nu of nooit, alles of niks. Ik was op het moment van vertrek mentaal gezien een wrak, niet meer in staat normaal te functioneren. Boodschappen doen met een boodschappenlijstje in de hand kon ik niet tot een goed eind brengen. Ik ben ontelbare keren teruggegaan om de dingen die ik thuis niet bij mij bleek te hebben en die wel op het lijstje stonden alsnog te halen. Het mooiste en hoogst haalbare zou ik vinden dat iemand - al is het maar één enkel persoon - die het nu slecht heeft, door het lezen van met name dát deel van deze site, het laatste duwtje in de rug krijgt om te doen waar hij of zij (al 'zo' lang) mee rond loopt.
to Top